Oznaczenie dawnych dóbr rodu Hochbergów z Książa (Herrschaft Fürstenstein) wokół wsi Łączna (niem. Raspenau) i Różana (niem. Rosenau) leżących w obecnym powiecie wałbrzyskim jest dobrym przykładem „długiego trwania” linii delimitacyjnych oraz zmian i przenikania się form oznaczania granic. Granice tego majątku można rozpatrywać na kilku poziomach. Nie była ona bowiem tylko granicą dóbr należących od 1509 r. do Hochbergów – nowych właścicieli Książa. Przejęcie przez nich podwałbrzyskiego zamku wraz z obiema miejscowościami, świadczy o tym, że związek obu wsi z Książem posiadał proweniencję co najmniej XV-wieczną. Same wsie powstały nieco wcześniej. Łączna po raz pierwszy wzmiankowana została w źródłach w 1302 r., a Różana w 1389 r. Zachodnia i północna cześć granicy tego obszaru stanowiła również granicę między weichbildami bolkowskim i świdnickim, potem aż do 1741 r. bolkowsko-kamiennogórskim i świdnickim. Zarządzeniem króla Prus i nowego władcy Śląska, Fryderyka II, w 1741 r. wp...

  Na północ od centrum Krzyżowej (niem. Kreisau) znajduje się wzniesienie, dziś częściowo przekształcone działalnością człowieka. Na mapach przed 1945 r. nosiło ono nazwę Galgenberg , a więc Góra Szubieniczna (dziś Wiatrołom 278 m n.p.m.) i w przeszłości wykonywano tutaj wyroki śmierci. Nie wiadomo jednak w jakiej formie i z jakiego materiału, ani nawet kiedy wzniesiono tutaj szubienicę. Być może nastąpiło to w związku z egzekucją, jaka mogła mieć tutaj miejsce w 1724 r. lub na początku 1725 roku. Znany jest wyrok z 26 września 1724 r. wydany przez Praską Izbę Apelacyjną w sprawie Gottfrieda Seÿboldta (Seibolda), którego skazano na ścięcie mieczem, następnie jego ciało miało zostać umieszczone na kole egzekucyjnym osadzonym na palu, a głowa nabita na żerdź i ustawiona obok niego. Z praktyki z innych ośrodków wiemy, że nawet jeśli egzekucja skazańca nie miała być wykonana na szubienicy, to w praktyce ten obiekt był także wznoszony jako symbol jurysdykcji miejscowego właściciela. Był...

               Rwanie cęgami powodowało trwałe uszkodzenia na ciele skazańca. Był to element obostrzenia kary, który zapisywano już w sentencji wydanego wyroku, wraz z informacją które części ciała skazanego i ile razy kat ma szarpać rozżarzonymi cęgami. Wówczas kaźń rozpoczynała się nie dopiero na miejscu straceń, ale już przed bramą więzienia, na rynku przed wejściem do ratusza lub przy pręgierzu. W Legnicy w grudniu 1624 r. skazańca wleczono od więzienia na rynek, następnie przed ścięciem kat rwał rozżarzonymi cęgami jego palce. Michael Foucault przytacza dokładny opis czynności rwania cęgami, jak i obrażenia, jakie ono powodowało: oprawca, podwinąwszy rękawy wyżej łokci, chwycił za umyślnie narządzone stalowe obcęgi, długie na półtorej stopy, wraził je pierwej w łydkę prawej nogi, potem w udo, zaczem w mięśnie prawego ramienia i przedramienia; na koniec w sutki. Jakkolwiek oprawca silny był i postawny, wiele się natrudził przy wyrywaniu...