Rwanie cęgami powodowało trwałe uszkodzenia na ciele skazańca. Był to element obostrzenia kary, który zapisywano już w sentencji wydanego wyroku, wraz z informacją które części ciała skazanego i ile razy kat ma szarpać rozżarzonymi cęgami. Wówczas kaźń rozpoczynała się nie dopiero na miejscu straceń, ale już przed bramą więzienia, na rynku przed wejściem do ratusza lub przy pręgierzu. W Legnicy w grudniu 1624 r. skazańca wleczono od więzienia na rynek, następnie przed ścięciem kat rwał rozżarzonymi cęgami jego palce. Michael Foucault przytacza dokładny opis czynności rwania cęgami, jak i obrażenia, jakie ono powodowało: oprawca, podwinąwszy rękawy wyżej łokci, chwycił za umyślnie narządzone stalowe obcęgi, długie na półtorej stopy, wraził je pierwej w łydkę prawej nogi, potem w udo, zaczem w mięśnie prawego ramienia i przedramienia; na koniec w sutki. Jakkolwiek oprawca silny był i postawny, wiele się natrudził przy wyrywaniu...

          Miejska szubienica w Paczkowie (niem. Patschkau) znajdowała się na wschód od rynku, najpewniej na obszarze pomiędzy dzisiejszymi ulicami Krótką i Spokojną, chociaż niektórzy regionalni badacze wskazują obszar w okolicy dzisiejszego cmentarza, a więc pomiędzy ulicami Radosną a Jana Pawła II. W każdym razie był to obszar na wschód od ratusza. Pewną wskazówką może być informacja z 1910 r., kiedy podczas wydobywania piasku natrafiono na szczątki ludzkie, wiązane z szubienicą o czym będzie mowa jeszcze niżej. Analizując przedwojenną mapę topograficzną (Meßtischblatt – arkusz nr 5568) jesteśmy w stanie wskazać lokalizację wyrobiska funkcjonującej wówczas piaskowni. Rzeczywiście w jej sąsiedztwie mogła znajdować się paczkowska szubienica, o czym świadczą znaleziska kości ludzkich. Z kolei na podstawie rękopiśmiennej mapy wojskowej z II połowy XVIII stulecia wiadomo, że szubienica stała w sąsiedztwie Nysy Kłodzkiej. W opisach kronikarskich wspomina się o ...

               Oprócz odkrytej podczas badań archeologicznych w lipcu 2016 r. kamiennej szubienicy w Złotoryi, niewiele osób zdaje sobie sprawę, że w okolicznych miejscowościach istniały jeszcze inne urządzenia tego typu. Miejsca straceń z szubienicami funkcjonowały w różnych okresach historycznych np. Nowym Kościele, Proboszczowie, Prusicach, Rzymówce, Wilkowie czy Wojcieszynie. Obiekty te lub miejsca po ich lokalizacji zaznaczono na rękopiśmiennych mapach wojskowych z połowy XVIII w. Niestety nie uwieczniono na nich szubienicy w Jerzmanicach, chociaż dopiero na późniejszych dziełach kartograficznych zaznaczano koło wsi Galgenberg , a więc Szubieniczną Górę.                 W Jerzmanicach (niem. Hermsdorf ), szubienica znajdowała się na prawo na wzniesieniu, przy drodze ze Złotoryi do Lwówka Śląskiego, od której dziś zresztą odbija polna droga w kierunku dawnego miejsca straceń. Na północny-z...

               Oprócz utopienia najczęstszą formą kary śmierci stosowanej w przypadku dzieciobójstwa było pogrzebanie żywcem i przebicie serca osoby skazanej okutym palem (kołkiem). Ten rodzaj kary -   viva sepulta cum palo suffixa   przewidywał kodeks kryminalny Carolina z 1532 r. w artykule 131 głównie za dzieciobójstwo. Wykonanie kary pogrzebania żywcem kat wykonywał na dwa sposoby. W pierwszym przypadku związaną nieszczęśnicę układał w wykopanej jamie, a następnie przebijał jej serce dębowym palem z metalowym szpicem i zakopywał. Drugi sposób polegał na ułożeniu skazanej w grobie, który zasypywał, a w miękką jeszcze ziemię wbijał pal przebijając oskarżoną. Zdaniem Paula Frauenstädta wykopaną jamę dodatkowo wypełniano cierniami i pokrzywami. W Świdnicy w 1614 r. zmarłą kobietę podejrzewaną o zabójstwo swojego dziecka kat zawlókł do szubienicy wraz z pościelą i ubraniem, następnie w jamie pogrzebał jej ciało i przebił żelaznym ...

               Kamień graniczny umiejscowiony w pobliżu zabudowań przy obecnej ul. Dolnej w Niwnicach. Piaskowcowy obiekt, o ogólnych wymiarach 92 x 45 x 44 cm, do wysokości 70 cm posiada formę prostopadłościanu. Jego węższa górna cześć w formie głowicy (wys. 22 cm) ma zaokrąglone krawędzie i zwężające się ściany aż do łukowatego zwieńczenia. Na wschodniej ścianie kamienia znajdują się rytowane i wykonane w reliefie wizerunki i inskrypcje.                 Na górnej części głowicy umieszczono płytko rytowany krzyż (9 x 10 cm), a na jej wschodnim boku ryt trójkąta równoramiennego o wysokości 12,5 cm i podstawie 13,5 cm. Wyobrażenia na głównej ścianie kamienia umieszczono w trzech sferach. Pierwsza od góry, wydzielona poziomą linią, posiada ryt linii układających się w kształt „kotary“ oraz literę P. Poniżej umieszczono kolejne litery: L. i M. oraz kotwicę, wykonane już w technice wklęsłego relie...

Na zespół znaków granicznych tworzących linię graniczną natrafiono w ramach prac terenowych związanych z ustaleniem lokalizacji dawnego miejsca straceń w okolicach Zagórza Śląskiego. Tworzą go kamienne słupki, wał graniczny i prawdopodobny kopiec. Przebieg tej linii granicznej (ale bez odnotowania znaków granicznych) zgodny jest ze źródłami kartograficznymi z XVIII w. Oznaczony został na dwóch mapach dóbr Hochbergów wykonanych w ramach szerszego projektu realizowanego w latach 1733-1741 – Ober Weistritzer Forst Charte oraz Ober Weistritzer Vorwerks Charte Granica ta wyznaczała południowo zachodni zasięg obszaru związanego z dobrami w Bystrzycy Górnej (Ober Weistritz). W tym miejscu przebiegała ona (patrząc od strony północnej) od drogi łączącej Lubachów (Breitenhain) z Myślęcinem (Schenkendorf, ob. część Zagórza Śląskiego, wiodącej dalej w kierunku Świdnicy ( Schweidnitzische Land Strasse aus Königsberg ) do dawnej wsi Schlesierthal nad Bystrzycą na południu. Oznakowanie północnej czę...