Miejsca, gdzie sprawowano sądy zarówno karne, ale też wydawano orzeczenia w sprawach cywilnych i majątkowych były różne. W wiekach średnich niektóre z nich odbywały się pod gołym niebem. Jak pisze Heiner Lück: „ w średniowieczu sądy często odbywały się w cieniu drzew, ponieważ obowiązywał nakaz prowadzenia rozpraw pod gołym niebem. Pojedyncze drzewa lub grupy drzew sadzone w celu ochrony miejsc sądowych to najczęściej lipy, wiązy, dęby, świerki i jesiony. Zdecydowanie dominowała lipa, której przesądy przypisywały szczególne, różnorodne i silne właściwości magiczne. Uważano bowiem, że pod lipą jest się najlepiej chronionym przed uderzeniem pioruna. O wyborze lipy jako drzewa sądowego z pewnością decydowały również jej wysoki wzrost, szybki rozwój, długa żywotność sięgająca kilkuset lat oraz gęsta korona. Ponadto lipa stosunkowo dobrze znosi ingerencję człowieka [….] . Ścisły związek między lipą a sądem wyraża się w niektórych re...

Oznaczenie dawnych dóbr rodu Hochbergów z Książa (Herrschaft Fürstenstein) wokół wsi Łączna (niem. Raspenau) i Różana (niem. Rosenau) leżących w obecnym powiecie wałbrzyskim jest dobrym przykładem „długiego trwania” linii delimitacyjnych oraz zmian i przenikania się form oznaczania granic. Granice tego majątku można rozpatrywać na kilku poziomach. Nie była ona bowiem tylko granicą dóbr należących od 1509 r. do Hochbergów – nowych właścicieli Książa. Przejęcie przez nich podwałbrzyskiego zamku wraz z obiema miejscowościami, świadczy o tym, że związek obu wsi z Książem posiadał proweniencję co najmniej XV-wieczną. Same wsie powstały nieco wcześniej. Łączna po raz pierwszy wzmiankowana została w źródłach w 1302 r., a Różana w 1389 r. Zachodnia i północna cześć granicy tego obszaru stanowiła również granicę między weichbildami bolkowskim i świdnickim, potem aż do 1741 r. bolkowsko-kamiennogórskim i świdnickim. Zarządzeniem króla Prus i nowego władcy Śląska, Fryderyka II, w 1741 r. wp...

  Na północ od centrum Krzyżowej (niem. Kreisau) znajduje się wzniesienie, dziś częściowo przekształcone działalnością człowieka. Na mapach przed 1945 r. nosiło ono nazwę Galgenberg , a więc Góra Szubieniczna (dziś Wiatrołom 278 m n.p.m.) i w przeszłości wykonywano tutaj wyroki śmierci. Nie wiadomo jednak w jakiej formie i z jakiego materiału, ani nawet kiedy wzniesiono tutaj szubienicę. Być może nastąpiło to w związku z egzekucją, jaka mogła mieć tutaj miejsce w 1724 r. lub na początku 1725 roku. Znany jest wyrok z 26 września 1724 r. wydany przez Praską Izbę Apelacyjną w sprawie Gottfrieda Seÿboldta (Seibolda), którego skazano na ścięcie mieczem, następnie jego ciało miało zostać umieszczone na kole egzekucyjnym osadzonym na palu, a głowa nabita na żerdź i ustawiona obok niego. Z praktyki z innych ośrodków wiemy, że nawet jeśli egzekucja skazańca nie miała być wykonana na szubienicy, to w praktyce ten obiekt był także wznoszony jako symbol jurysdykcji miejscowego właściciela. Był...